Buscar

Lea Artibaiko Eguzki

Categoría

Arrantza

Itsasoa eta kaleak zaborrez beteta Lekeitioko antzar egunean

IMG-20160906-WA0006

Aurten ere itsasoa eta kaleak zaborrez bete dira Lekeitioko antzar egunean.

Uretara jausitako zabor horrek itsasoa eta arrainak kutsatzen ditu, eta kutsatutako arrainek geure plateretan amaitzen dute. Itsasoa zikinduta geure osasuna kaltetzen dugu.

Neurriak hartu behar dira jaietan hondakin gutxiago sortzeko, eta kaleak eta itsasoa zaborrez ez betetzeko. Horretarako edalontzi berrerabilgarriak erabili behar dira, birziklatzeko ontzi gehiago egon behar dira kalean…

Ondo pasatzen dugun bitartean geure ingurua errespetatzea posible da.

Anuncios

Portuko eta txalopetako erruberek Saturraranen amaitzen dute

Aurreko batean salatu genuen Saturrarango errekan gurpilak agertzen zirela. Errubera horiek zuloak eta sokak dituzte, eta txalupetatik eta portutik itsasoak ekarritakoak dira.

Txalopa jabeei eta portuko arduradunei eskatzen diegu gurpil zaharren ordez beste alternatiba batzuk erabiltzeko. Ondarroako portuan bertan badaude hormara lotuta dauden gomazko paloak.

image

Kalak berreskuratzeko, arrantza jasangarria

Antzinatik, arrantza, elikagaien, lanpostuen eta irabazi ekonomikoen iturri garrantzitsua izan da jarduera horri lotuta daudenentzat, zeharka edota zuzenean. Baina, denborak eta ezagutza berriek erakutsi dute arraia baliagai berriztagarria izan arren, ez dela agortezina. Komunitatearen elikadura-, ekonomia- eta gizarte-ongizatea mantentzeko ezinbestekoa da, beraz, arrantzaren kudeaketa arduratsua egitea.

Egun, itsas ingurunearen egoera kezkagarria da, besteak beste kutsaduraren arrantzaren gain ustiaketaren eta klima aldaketaren ondorioz. Ozeanoen etorkizuna arrisku larrian jartzen ari diren faktoreen artean, arrantza-leku askoren kolapsoa eragiten ari den arrantza-aktibitatea azpimarratu behar da, espezie asko mehatxatuta egotea eragin baitu.

Itsas ekosistemen degradazioa egitatea da. Hainbat arrain populazio gehiegi arrantzatu da: Europar Batasuneko uretako populazioen % 88-a Gehienezko Etekin Jasangarriaren mailatik gora ari dira ustiatzen, Ipar Atlantikoko populazioen % 48-a gain ustiatuta dago, eta populazio horien % 30-a seguritate-muga biologikoaren azpitik  dago.

Bizkaiko Golkoa eta euskal kostaldea ez daude egoera honetatik salbu. Azken hamarkadan, antxoa, zapoa, legatza, … eta antzeko espezieak egoera kritikoan daude, populazioak berreskuratzeko arazoekin. Bisigua, Papardoa eta beste hainbat espezie, berriz, desagertu egin dira. 

Hamarkadetan zehar, Euskal Herriko ekonomian garrantzia handikoak izan diren arrantza eta honen ondoriozko industria, suntsitzen ari dira. Tresna ezberdinak erabiltzen dituzten dozenaka itsasontzi, horiek eragindako industria, eta noski, arrantzaleak lanbide honetatik urruntzen ari dira; ez dago belaunaldi aldaketarik.

Europar Batasuna (EB) eta nazioarteko hainbat kolektibo egoera honen jakitun dira, eta etorkizunean izan daitezkeen arazoengatik kezkatuta, Europako Parlamentuak Arrantza Politika Komun berria onartu du, zeinak baliabideen kudeaketa ingurumen irizpide sostengarri eta sozialetan oinarritzea duen helburu. Politika berri honetan Gehienezko Errendimendu Jasangarria, arrain-bazterketen debekua eta arrantzarako modu selektiboak erabiltzea, eztabaidaezinak dira. Natur ingurunea errespetatzen duten artisau moduko ustiapen-moduei lehentasuna emango zaie. Nahiz eta ez izan egoerak eskatzen duen bezain zorrotza,  Arrantza Politika Komun berri hau izango da datorren hamarkadan Europar Batasuneko kaletan “itsasoratuko” dena.

Mendeetan zehar euskal arrantzale gehienentzat arrantza-kalak izan diren Bizkaiko Golkoa eta euskal kostaldeko kontinente-plataforma bioaniztasun handiko guneak dira, arrantzarako ezinbestekoak izan diren hainbat espezieen erreklutamendu guneak, habitatak eta arrautzak erruteko lekuak.  Honengatik guztiarengatik babestu behar dira. Cap Bretongo fosa, esaterako, Ipar eta Hegoan dituen itsaslabarrekin, bizitza-iturri oso garrantzitsua da, hainbat kalen jatorria: Ixkote, Erreka, Gaztelu, Garro, Plaiasun, Xantamo, Apo….

Honen guztiaren aurrean, Gipuzkoako eta Bizkaiko portuetan Otzarakin, Tretzakin, Palangreekin, Pintxoan, Sare txikiekin, Kazean, eskuko tresnekin eta orokorrean itsas bazterreko tresnak ustiapen-moduak erabiltzen ditugun itsasontzietako arrantzaleok eskatzen dugu: 

1.      Frantziar estatuak eta Kantabriak mugatzen dituzten barruko uren kostaldeko eremua erregulatu eta antolatzea. Kutsadura, azpiegiturak, dragatzeak, eta hazkuntza-lekuak  kontrolatzea, eta barruko uretan tresna ezberdinekin dabiltzan itsasontziek araudia betetzen dutela kontrolatzea. 

2.      Barruko uretan inguruketa-sareak debekatzea, eta karnata biziaren arrantza arautzea.

3.      Aisialdiko Itsas Arrantzaren Araudia berrikusi eta eguneratzea, eta arrantza-mota honek eragiten duen intrusismoa eta konpetentzia desagerrarazteko kontrol zorrotza.

4.      Artisau erako metodoen bidez harrapatutako espezieen salerosketarako erraztasunak jartzea errentagarritasuna handitzeko, eta espezi hauek etiketa bidez identifikatzea erosleak ondo ezberdintzeko moduan. 

5.      Madrileko Gobernuarekin harremanetan jartzea 12 milia bitartean dauden barruko uretarako eskuduntzak eskuratzeko, arraste-arratza hondokoa zein pelagikoa bezalako arrantza-modu predatzaileak debekatu eta inguruketa-sareak arautzea.

6.      Artisau-flotaren definizioa, tresna sostengarriak (tresna txikiak) erabiltzen duten itsasontzien zerrendan dauden itsasontziek egiten dituzten harrapaketen baitan egitea, nahiz eta itsasontzi hauek 12 metro baino luzeagoak izan. Eta hauek ingurumenaren eta gizartearen sostengarritasunaren alde egiten duten apustuaren ordainetan, arrantza-baliabideekiko lehentasuna izatea. 

7.       Arraste-erako arrantzak eremu horretako bioaniztasunaren galeran izan duen erantzukizunaren ebaluazio zientifikoa egitea. Halaber, proposatu diren alternatiben azterketa zientifikoa egitea kala tradizionalak leheneratzeko aukerarik eskaintzen duten ikusteko. Horrela baino ez baita bermatuko etorkizun sostengarria kontinente-plataforman.

Aipatutako hauek, Euskal Herriko arrantza-sektorearen biziraupena eta belaunaldi aldaketa, zein itsas bioaniztasunaren eta itsasoko ondare naturalaren kontserbazioa posible izateko ezinbesteko baldintzak direla uste dugu. 

Administrazio eta instituzio ezberdinei, Kofradiak, Udalak, Foru Aldundiak eta Jaurlaritza kasu, eskatzen diegu jar dezatela abian proiektu hau, ahalik eta epe motzenean errealitate bihur dadin. Halaber, euskal gizarteari eta sektore interesatuei dei egiten diegu proposamen honetan parte har dezaten, ekimena babestu, eta ekimen hau indartzeko har litezkeen bestelako neurriak babestuz. 

ONDARROA 12 MILIA         http://www.ondarroa12.org/

P1050853

Por una pesca sostenible

La actividad pesquera en los caladeros tradicionales de las aguas del Atlántico Norte, y sobre todo en el Golfo de Bizkaia está dando muchas señales de alarma en los últimos años,  por la sobrepesca y el agotamiento de las especies que ello acarrea.

Ante esta situación la UE por medio de la Comisión de Pesca, se ha visto en la necesidad de promover una reforma de la política pesquera en las aguas de la Unión para el 2013, basada en la sostenibilidad de las especies, para que en el futuro éstas no desaparezcan de nuestros mares. Este es un objetivo tan urgente como difícil ya que  grandes intereses de los Estados y agentes económicos boicotean cualquier medida, aunque últimamente hay además otros agentes que se están sumando en esta labor.

Las declaraciones de profesionales del sector tanto dirigentes como armadores, en el sentido de que obligar a la administración a negociar y facilitar más cupos de captura del Berdel, (Scomber scombrus) para en alguna medida paliar la  falta de ingresos en las flotas dedicadas a la captura de estas especies utilizan argumentos tales como: “tendremos que amarrar los barcos”, “tendremos que despedir a la gente y generará más paro”, “con esta cuota es imposible la rentabilidad de las empresas”, “hay mucho Berdel en el mar”, es una situación que no beneficia a nadie, pero sobre todo al ecosistema marino y con ello el futuro de la especie.

En los TAC (Total Admisible de Capturas) asignados de las distintas especies para el año 2012, han prevalecido los intereses políticos y económicos  sin tener en cuenta los dictámenes científicos,  y estas son mayores que los que la comisión científica, la encargada de evaluar los STOCK,  aconseja para  la extracción de las diversas especies de nuestras aguas. No descubriríamos nada si decimos que aplicando los TAC propuestos  por los científicos, las posibilidades de captura serían menores.

Pero en éste tema, los arrantzales  también somos parte científica y sabemos que aunque la necesidad nos contradiga, cada vez hay menos cantidad de especies en nuestros caladeros,  y ante esto, si nuestra actividad no se ajusta a una pesca responsable y sostenible  a corto plazo, la situación sera irreversible.

Desde Ondarroa 12 Milia, organización que defiende que la plataforma continental dentro de las 12 millas marinas sea declarada “Area Marina Protegida”, y esté restringida a una pesca exclusivamente artesanal  conartes   responsables y sostenibles, para que nuestros caladeros sean fuente de vida y sustento de generaciones futuras, no asumimos los argumentos de que las capturas, o los TAC se tienen que adecuar a la flota y a su rentabilidad.

Creemos que la actividad extractiva se tiene que adecuar a las recomendaciones científicas, a la biomasa extractiva posible, para que en el futuro especies como el  Berdel no desaparezcan de  nuestros caladeros. Decimos esto, porque es difícil que esta especie y otras que aparecen en nuestros caladeros en su período de reproducción sobrevivan con la actual política de extracción.

Cientos de barcos de todo el litoral Cantábrico, de día y de noche, con todas las artes posibles (arrastre, cerco, anzuelo, pesca deportiva), en una zona reducida del Golfo de Bizkaia, en la ladera Sur de la Fosa de Capbreton, en 10 días de campaña, se ha capturado el TAC de 19.000TN (Toneladas) y otros miles se han descartado y devuelto al mar.

Somos conscientes de la situación de la flota en EH y de nuestros puertos. La nula  rentabilidad que generan las comercializaciones en primera venta, nos  lleva a exigir que nuestros  beneficios sean generados por la captura de más TN de especies. ¿Por qué esta situación no nos lleva a plantearnos la necesidad de sacarle más rentabilidad a nuestras especies capturadas?

Llevamos años denunciando que nuestras capturas se están vendiendo a precios de hace 20 o 25 años. ¿ Por qué no nos organizamos para que ésta especie que se ha vendido en primera venta a 1€, exijamos negociarlo a 2€?. Subiendo el precio, doblaríamos los ingresos y habremos equiparado la cuota que reivindicamos, posibilitando así mejores condiciones de trabajo.

El problema está en cómo lo conseguiríamos. No es una tarea fácil, pero el pescado es de quien lo pesca y no podemos dejarlo en manos de agentes económicos tales como intermediarios y  exportadores, que solo ven dinero en el producto sin importarles la situación de las especies y su biodiversidad,  y  les da lo mismo comercializar Berdel, la Tilapia  de China (Oreochomis niloticus), el Panga  de Vietnam (Pangasius hipothalmus),  la Merluza congelada de América del Sur, etc.

Dentro de poco, aparecerá la Antxoa en nuestras aguas y podremos pescar más de 20.000TN (TAC asignado por la UE). El año 2011 no pudimos vender más de 8.000TN, teniendo un TAC de captura de 13.000TN, ¿Cuál es nuestra alternativa?

Desde Ondarroa 12 Milia, creemos que la actual política pesquera es inadmisible, que la actividad extractiva actual  en nuestros caladeros es inasumible además de  insostenible, y tenemos que plantearnos entre todos los agentes que intervienen en el sector, una alternativa a esta situación.

Antes de que nos lleguen las decisiones impuestas tenemos que plantearnos el futuro del sector, priorizando la sostenibilidad para que el futuro de la pesca, mediante la captura responsable, sea fuente de recursos para nuestra soberanía alimentaria,  preservando la plataforma continental en las 12 millas, su biodiversidad y con ello las especies en el Golfo de Bizkaia.

Nuestra supervivencia y la del ecosistema nos tienen que obligar a trabajar por la labor.

ONDARROA 12 MILIA.

Leo Belaustegi

Gure arrantzaren etorkizuna

2011ko urtea eta datorren hamarkada Euskal Herriko arrantzarentzat ez dira batere oparoak izango. Arrantza sektorearen inguruan argi gorriak piztuta daude eta epe motz nahiz ertainera norabidez aldatzeko dituen aukerak oso urriak dira. Egoera oso kezkagarria da, batez ere gero eta urriagoak diren baliabideen kudeaketan egindako murrizketak direla medio(espezie gehientsuenen TAC edo Gehienezko Harrapaketa Onargarrian egindako murrizketak), harrapatutako arrainaren lehendabiziko salmentan arrantzaleek lortzen duten errentagarritasun txikiaren ondorioz eta batez ere, generazio berriek arrantzan aritzeko duten gogo ezaren ondorioz.

Eta arazo hauek guztiak gutxi balira, arrantzaleei itsasoratzeak gero eta kostu handiagoa suposatzen die. Petrolioaren prezioaren igoera da guztietan nagusiena,  baina ezin ahaztu daiteke, munduko beste lekuetatik inportatzen diren arrain kopuru handiek hemengo arrainari eragiten dioten konpetentzia.  Honek guztiak gogorik eza ugaritu du, nekea, ontziteriaren amarratzea eta azkenik, Euskal Herriak izan dituen profesional handiak arrantza mundutik aldentzea eragin du.

Egungo egoera, egia esan behar bada, aurreko Jaurlaritzak urteetan zehar eraman duen “arrantza politika” negargarri baten ondorio zuzena da. Ongi antolatu gabeko ontziteriak eta jasangarria ez den itsas baliabideen ustiapenak espezieak eta euren bizilekuak kolapso biologikora eta erabateko desagerpenera bultzatu dituzte.

Arrantzaleek gero eta diru-sarrera txikiagoak eta askotan galerak izaten dituzte, eta fondo publikoen erabateko dependentziara baztertuak izan dira. Kudeaketa jasangarria ez zela jakina zen, inguruko arrantzalekuen bioaniztasuna eta haietan bizi diren espezien mantenua galzorian zegoela jakina zen, baina hala ere, ez dira erabakirik hartu. Atxoarekin gertatu dena adibide bat besterik ez da. Europatik datozen datuei begiratuz gero, Europar Batasuneko uretan bizi diren espezien %88a euren Errendimendu Maximo Jasangarritik gora ustiatu dira. Mugarik gabeko arrantzak eta arrantzalekuak agortezinak zirela pentsatzeak egoera honetara bideratu du sektorea. Baina egoera honek ezin digu etorkizuna hipotekatu. Euskal Herriak elikadura arloan burujabetza lortu nahi badu, arrantza sektorea ezinbestekoa izango da, eta ezin dugu gure portuetan hain garrantzitsua izan den jarduera ekonomiko eta kulturala desagertzen laga.

Gure ekosistemaren galeraren gaineko kezka gero eta nabariagoa da garaiotan eta Europatik arlo horretan zenbait berrikuntza datozkigu. 2013an ezarriko den Arrantza Politika Komunean esaterako, Liburu Berdean bildua datorrena, arrantza arduratsu eta jasangarri bat defendatzen da, eta horretarako itsas ekosistema babestuen ezarpena proposatzen dute. Proposamen honi eta mundu mailako beste batzuei jaramon eginda, zenbait gizarte erakunde eta sektoreko profesionalek Euskal Herriko kostaldean Babestutako Itsas Eremu bat sortzeko ekimena abian jarri du. Hauen helburua, itsasertzetik 12 miliatako babes-eremua sortzea da, arrantza sektoreari behar duen bultzada emateko eta era berean gure itsasoak zaintzeko balioko duelako.

Esan bezala, aipatu ekimenak kostaldetik 12 milia barruan  tresneri suntsitzaileak daramatzaten ontzien debekua eta erregulazioa lortu nahi du, eta honekin, tarte horretan artisau-arrantza bidez bakarrik arrantzatzeko aukera eman, amuak, sare txikiak, nasak eta antzekoak erabiltzen dituztenak. 12 milia hauen barneko eremuan jada  ia erabat hustu diren 40 arrantzalekutik gora daude, non Legatza, Bisigua, Zapoa edo Antxoa eta bizi izan diren, eta duela hamarkada batzuk, Euskal Herriko portu guztietako arrantzaleen jomuga izaten ziren. Plataforma kontinentalaren barnean bioaniztasun handiko guneak izan ziren hauek, eta aipatu espezieak han hazi dira betidanik. Arrantzaleku hauen kudeaketa arduratsu baten bitartez kostaldeko komunitateen eta itsas produktuen hornikuntzari lotutako gizarte sareen etorkizuna bermatuko litzateke. Arrantzalekuetan bizitza birsortzeko bidea izango litzateke, eta horrek gure gazteak arrantzara erakartzeko aitzakiak emango lituzke, gure portuek lehen izan zuten garrantzia izatera iritsiz.

Hau da etorkizunera begira plazaratzen dugun proposamena. Beranduegi izan aurretik, arrantza sektorean zeresana duten guztiak biltzen dituen mahai bat eskatzera gatoz, non egungo ontziteriaren jarduera jasangarria den, ekonomikoki errentagarria den eta gizarte mailan epe ertainera lanpostuak sortuko dituen jarduera den eztabaidatzeko.

Eskatzen ari garen hau ez da zerbait berria, Europako proposamenek (Natura 2000, Arrantza Jasangarriaren Legea…), ekimen hauek exijitzen dituzte, eta jada Europako kostaldeetan arrantza eremu babestu bihurtu diren zenbait  adibide aurkitu daitezke. Gure Itsasoek sortzen duten aberastasuna ezin da aberastasun pertsonala bakarrik bilatzen duten erakunde eta agenteen eskuetan utzi. Itsasoan bizi diren espezieak guztion ondasuna dira eta ahalik eta hobekien kudeatu behar dira, erabaki pertsonaletatik haratago.

Ontziratu gaitezen itsasontzi honetan, ONDARROA 12 MILIA plataformaren proposamenak hori bilatzen du. Antzina gure itsasoak izan ziren bezalakoak izan daitezela berriro. Guztion zeregina da.

Leo Belaustegi Alberdi. Mutriku, ONDARROA 12 MILAren izenean

Arrantza ekologiko baten alde!

Euskal  zein espainiar instituzioek, euskal arrantza sektorea baztertua daukate, abandonatua. Eta instituzio horiek zerbait erabakitzen dutenean, arrantzale, ekologista, zientzilari eta beste hainbat herritarrek eskatzen dutenaren kontrako erabakiak izaten dira.
Erabaki txar horiek izan dira antxoa bezalako espezieak galzorian ipini dituztenak. Eta espezie horien ondoren, orain beste espezie batzuk desgertaraztera goaz: hegaluzea, berdela, legatza…
Arrantzu hauek duela urte batzuk egon ziren egoera kaskarrean ez badaude ere, egun hauetan beste arazo bati egin behar izan diote aurre: Euskal Herriko Hegoaldeko portuetan aurreko asteetan legatz “pescadilla” kiloa 0’12 eurotan saldu da, edota 0’20 eurotan tamaina ederreko berdel kiloa, nahiz eta gero berdel hau 4 eurotan saldu den arraindegietan. Prezio zentzugabe hauek ekar dezaketen ondorio bat gure kalak gero eta gehiago uztiatzea da, ahalik eta produktu gehien arrantzatu eta saldu ahal izateko.

Egoera honi buelta emateko, honako irtenbideak exijitzen ditugu, besteak beste: gure portuetan oraindik indarrean dagoen “behetikako salmentaren” abolizioa, eskariaren arabera prezio batzuk edo besteak ezartzen baitira, irabaziak produktorearen esku utziko dituen merkaturatze eredu baten oinarriak ipintzea oztopatuz, eta ontzien errentagarritasuna kolokan jarriz.

Era berean, arrantzatik salmentaraino eskua sartzea ekidin behar da ahal den neurrian, arrantzaleak burututako esfortzuari errentagarritasunik handiena ateratzeko. Zentzu horretan, arrantzaleak bere enpresaren kudeaketan eta irabazietan duen parte hartzea ere handitzeko pausoak eman behar dira, aberastasun banaketa desorekatua den bitartean uztiaketa masiboak iraun egingo baitu.

Horretaz gain arrantza sektorea berritu eta dibertsifikatu egin behar da, eta balio erantsi gehiago duten produktuak lortzeko lan egin.

Helburua ez baita gehiago arrantzatzea, hobeto arrantzatzea baino. Horretarako, orain arteko arrantza ereduekin jarraitu beharko dugu, baina lan sistemak gehiago mekanizatuz. Ontzi guztietan arrantza eredu espezializatu eta aukeratzaileak orokortuz, metodo guztiak arrazionalki erabiliz (izan ere, zerkoa bezalako arrantza mota tradizionala ere oso arpilatzailea izan baitaiteke egungo teknologiarekin), metodo hauek ateraketa egingo den lekura egokituz, debeku guneak ezarriz (haztegietan arrantzatzea debekatuz, adibidez), itsasontzien porturatzea zorrotz kontrolatuz, kutsadura desagerraraziz… pauso hauekin bakarrik has daitezke kalak berreskuratzen.

Horren ordez, gaur egungo kudeaketa txarrarekin jarraitzen badugu, itsas ekosistemen eta arrantzaren beraren etorkizunak kolokan egoten jarraituko du. Eta ez hori bakarrik. Arrantzak gaur egungo krisi ekonomikoak gure herrietan utziko dituen ondorio sozio-ekonomikoak leuntzeko daukan potentzialitatea ere ez da aprobetxatuko.

Gure itsasoa defenda dezagun!

Sobre la anchoa

DIARIO DE GIPUZKOA (2007-4-18)
Fernando Salegi

Desde Eguzki queremos denunciar la actitud que se está llevando desde Bruselas con el tema de la anchoa. Como ecologistas, no estamos para nada de acuerdo con las resoluciones que se están tomando desde esta capital europea. Una vez más se está mercadeando políticamente entre los gobiernos español y francés a espaldas de arrantzales, científicos y opinión publica.
Y la Comisión Europea no se entera o no se quiere enterar de lo que está sucediendo. Se empezó con el cuento de dar permisos de pesca a barcos con fines “experimentales”, cuando lo único que se pretendía era arrasar con lo que quedaba de la pesquería de anchoa. Nuestros temores fueron confirmados cuando se dijo que se permitiría también su comercialización.
La situación actual no es más que un suma y sigue, que si no fuera por
las graves consecuencias que todo esto significa para el futuro de la especie y de los arrantzales, bien sean de Hegoalde o Iparralde, se podría decir que esto es un cachondeo. Es hora de dejar hablar a los científicos y de hacer una gestión adecuada, tomando decisiones administrativas y del sector pesquero para la recuperación de la especie. Aplicando un plan de gestión integral que abarque todo el Golfo de Bizkaia, donde Euskal Herria tenga voz y voto, que dé respuesta al grave problema que afecta a este sector.
Basándose en investigaciones biológicas serias y fiables que permitan conocer la situación de la pesquería. Este plan debe plantear como recuperar el stock, las cuotas de pesca para mantener el equilibrio biológico, calendario de actuaciones, artes a emplear en el futuro, etc…
Mientras no se tomen estas medidas, seguiremos exigiendo el cierre total de la pesquería, y viendo que los políticos son incapaces de resolver el tema, pedimos a los consumidores vascos que hagan un boicot activo a la compra de este pescado hasta que su biomasa no se recupere.

diapositiva1

Blog de WordPress.com.

Subir ↑